شيعه علي منتظر است، و منتظر منتقد است، شيعه در زمان غيبت به نقد مي نشيند، به وضع موجود تا ظهور منجي راضي نيست. از اين بابت است که مي بينيم بعضي دوستان و خودي ها ممنوع المنبر مي شوند و بعضي ديگر ممنوع تصوير و برخي ممنوع الهمه چيز!! شايد در انتقاد منصفانه افراط و تفريط مي شود. و يادمان مي رود که در زمان غيبتيم.

با خودم فکر مي کردم عدالت کجاست، چرا بشريت در طول تاريخ از بناي آن عاجز بوده است. مدينه فاضله فقط در کتابها و تخيلات ذهني خود از آن ياد مي کنيم.

مولا تا که خواست عدالت برپا کند، دشمنان شمشيرها را تيز کردند و به جنگ و جدال پرداختند و در طول تاريخ هر عدالت خواهي که مدعي اجراي عدالت شد با جنگ و خون همراه بود.

ناخودآگاه به ياد حرف حضرت امام خميني(ره) افتادم که فرمودند بدين مذمون "اميدوارم بشيريت به جايي برسد که تمام اسلحه ها به قلم تبديل شود". به اين نتيجه رسيدم براي عدالت تفکر و آگاهي لازم است و تا بشيرت حد تفکر و تعقلش به آن رشد و بالندگي نرسد ديگر هيچ منجي مصلحي که همان حجت خداست ظهور نخواهد کرد.

استاد گفت در اين دنيا دنبال عدالت مطلق نگرد! اما عدالت نسبي چرا. چون هيچ چيز در اين دنيا غير خداوند متعال مطلق نيست و عالم بصورت نسبي آفريده شده است. نمي دانم چه قدر اين مطلب درست است اما ديد مرا نسبت به حکومت اسلامي و عدالت بازتر کرد. که شايد مجري عدالت در اين دنيا حجت خدا و در روز قيامت و معاد عدالت  توسط خداوند متعال برپاخواهد شد.

شيعه بودن آگاهي مي خواهد و علم و دانش، شيعه متفکر است، شيعه تعقل مي کند و مدبر است و شيعه ...

خدايا ما را کمک کن تا به شيعيان واقعي حضرت نزديکتر شويم.

انشا الله