شاهد

آقاي خوب ...

Sat, 16 Aug 2008 19:14:00 GMT

رو ديوار ورودي يه مسجد بين راه،رو يه برگه ي A4 ساده و با فونتي ساده جمله اي ديدم که مو به تنم سيخ کرد:

امام مهدي ( عج): شيعيان ما به اندازه آب خوردني منتظر ما نيستند وگرنه دعا مي کردند و فرج حاصل مي شد.

آقا شرمنده تونيم . ولي باور کنين دوستون داريم . همين که حاضر شدين از لفظ شيعيان واسه معرفي ما بي وفاها استفاده کنين بزرگي کردين اگه من به جاتون بودم هرگز به کسي که آب خوردن رو بيشتر از من بخواد شيعه نمي گفتم. آقا، خيلي آقايي...

آقاي من ، آقاي مهربون من ،دير به دير ميام اما ميام . جز تو کسي رو ندارم. يکي مي گفت آقا که به جز شما بچه شيعه ها کسي رو ندارن، مطمئن باشين فراموشتون نمي کنن!. آقاي مظلوم من، اي کاش بهتر از اين بوديم.

مي خواستم شاد بنويسم . ولي شرمندگي نمي ذاره . آخه بدي ماست که نمي ذاره ببينيمتون......

حالم به هم مي خورد از ديدن زنايي که بي روسري کنار دريا قدم مي زدن . حالم به هم ميخورد از مردايي که دست زناي بي حجابشون رو مي گرفتن و جلوي صدها چشم نامحرم ناموسشون رو به نمايش گذاشته بودن. حالم به هم ميخورد از مغازه دارهايي که اجناسشون رو ده برابر قيمت مي فروختن و ککشون هم نمي گزيد که اين پول حروم چي به سر بچه هاشون مياره. حالم به هم ميخورد از جوونايي که از کنارم رد مي شدن و چشماشون از بس مشروب خورده بودن سرخ شده بود. حالم به هم مي خورد از شهرداري اي که پول مي گرفت و اما از جمع کردن آشغالهاي کنار خيابون خبري نبود حتي از سطل زباله هم خبري نبود. آره، ما شيعه ايم و اينها صحنه هاي آشناي کشور شيعه ست. آره ،آقا من حالم به هم مي خورد . من که هيچ کس نيستم . و در تمام مدت غصه ي شما رو مي خوردم شما که همه کسيد و اين صحنه ها رو مي بينيد و دلتون خون ميشه. هر کدوم ما که گناه مي کنيم غم دلتون رو مي گيره که هنوز وقت ظهور نرسيده. خودت دعامون کن . خودت شفاعتمون کن که بهتر بشيم . خودت...

say it now

Tue, 05 Aug 2008 02:15:00 GMT

چند روزي نيستم. داريم ميريم سفر. گفتم تا برگرديم شما مشغول باشيد درنتيجه يه متن زبان اصلي بدون زير نويس گذاشتم . فرصت هم واسه ترجمه ش داريد . ولي انصافا بخونيدش خيلي پر معناست لازمتون ميشه.تموم عيداتون هم مبارک

شما آدمهاي فوق العاده اي هستين باور کنين

The following story captured our heart. It happened several years ago in the Paris opera house. A famous singer had been contracted to sing, and ticket sales werebooming. In fact, the night of the concert found the house packed and every ticket sold.

The feeling of anticipation and excitement was in the air as the house manager took the stage and said, Ladies and gentlemen, thank you for your enthusiastic support. I am afraid that due to illness, the man whom you"ve all come to hear will not be performing tonight. However, we have found a suitable substitute we hope will provide you with comparable entertainment.

The crowd groaned in disappointmentand failed to hear the announcer mention the stand-in"s name. The environment turned from excitement to frustration.

The stand-in performer gave the performance everything he had. When he had finished,there was nothing but an uncomfortable silence. No one applauded. Suddenly, from the balcony, a little boy stood up and shouted, Daddy, I think you are wonderful! The crowd broke into thunderous applause.

We all need people in our Lives who are willing to stand up once in a while and say, I think you are wonderful.

And at times others are expecting this from you.

Are you telling them how wonderful you are . . .??????????

Say it now and make someone"s day more pleasant.

مشق عشق

Fri, 01 Aug 2008 00:29:00 GMT

پويا و باوقار‌، شهوار مي رويم
استاده بر مسير، بيدار مي رويم

در باغ انقلاب ، شاد و بلند و سبز
هر روز تازه تر ، پربار مي رويم

خط نگاهمان انگشت رهبريست
با يک اشاره ي آن يار مي رويم

دانش سلاح ما ، حق است يارما
از ذکر يا حسين سرشار مي رويم

هر ذره مسخمان ، عشق است مشقمان
تا لحظه ي ظهور تبدار مي رويم

شعر از: شاهد

...

Wed, 30 Jul 2008 10:56:00 GMT

ماه رجب داره آروم آروم به انتها مي رسه. هر چند خرسند عيد مبعثيم اما دلمون تنگ به آخر رسيدن اين روزهاي نوراني و آسمونيه . چقدر تونستيم قدر اين لحظات رو بدونيم؟ چقدر تونستيم خودمون رو تو آسمونها معرفي كنيم؟

ناگهان چقدر زود دير مي شود...

يه اتفاق ساده

Sun, 27 Jul 2008 10:07:00 GMT

توي شلوغي غروب بازار نادري دنبال يه ميوه ارزون مي گشتيم كه پسرك توجهم رو جلب كرد كنار بساط گوجه هاش رو زمين نشسته بود و زانوهاش تو بغلش بود پرسيدم: گوجه چند؟ همونطور كه سرش پايين بود تند گفت: 3 كيلو هزار. و بعد واسه يه لحظه سر بالا كرد و اونوقت بود كه چشماي قرمز از اشكش رو ديدم تموم صورتش خيس اشك بود گفتم: چرا گريه مي كني؟ جواب نداد فروشنده پشت سريش با خنده گفت: تموم فروشي رو كه از صبح كرده دزديدن!!!! و آه از نهاد من بلند شد. واقعا دلم سوخت. تنها كاري كه مي تونستم بكنم خريدن گوجه بود: يك و نيم بده! و با عجله انگار بهترين خبر دنيا رو شنيده باشه شروع كرد به پر كردن پلاستيك. خوشحال شدم وقتي پول رو بهش مي دادم از ته قلب دعا كردم براش بركت داشته باشه.

پ ن1: آدم عجب موجود عجيبيه خدا تو قرآن ميگه : براي آنكه بر آنچه از دست مي دهيد تاسف نخوريد و برآنچه به دست مي آوريد شادمان نگرديد! اما ما چي؟ تموم زندگيمون شده غصه خوردن واسه از دست داده ها و تو پوست نگنجيدن واسه به دست آورده ها! اي كاش بتونيم جور ديگه اي باشيم...

پ ن 2: التماس دعا دارم ببينم چي كار مي كنين ها!

اتل متل عدالت!

Wed, 16 Jul 2008 17:17:00 GMT

ميلاد علي (ع) ، اسوه عدالت عالم مبارك باد .

عدالت گمشده بشيريت!

شيعه علي منتظر است، و منتظر منتقد است، شيعه در زمان غيبت به نقد مي نشيند، به وضع موجود تا ظهور منجي راضي نيست. از اين بابت است که مي بينيم بعضي دوستان و خودي ها ممنوع المنبر مي شوند و بعضي ديگر ممنوع تصوير و برخي ممنوع الهمه چيز!! شايد در انتقاد منصفانه افراط و تفريط مي شود. و يادمان مي رود که در زمان غيبتيم.

با خودم فکر مي کردم عدالت کجاست، چرا بشريت در طول تاريخ از بناي آن عاجز بوده است. مدينه فاضله فقط در کتابها و تخيلات ذهني خود از آن ياد مي کنيم.

مولا تا که خواست عدالت برپا کند، دشمنان شمشيرها را تيز کردند و به جنگ و جدال پرداختند و در طول تاريخ هر عدالت خواهي که مدعي اجراي عدالت شد با جنگ و خون همراه بود.

ناخودآگاه به ياد حرف حضرت امام خميني(ره) افتادم که فرمودند بدين مذمون "اميدوارم بشيريت به جايي برسد که تمام اسلحه ها به قلم تبديل شود". به اين نتيجه رسيدم براي عدالت تفکر و آگاهي لازم است و تا بشيرت حد تفکر و تعقلش به آن رشد و بالندگي نرسد ديگر هيچ منجي مصلحي که همان حجت خداست ظهور نخواهد کرد.

استاد گفت در اين دنيا دنبال عدالت مطلق نگرد! اما عدالت نسبي چرا. چون هيچ چيز در اين دنيا غير خداوند متعال مطلق نيست و عالم بصورت نسبي آفريده شده است. نمي دانم چه قدر اين مطلب درست است اما ديد مرا نسبت به حکومت اسلامي و عدالت بازتر کرد. که شايد مجري عدالت در اين دنيا حجت خدا و در روز قيامت و معاد عدالت توسط خداوند متعال برپاخواهد شد.

شيعه بودن آگاهي مي خواهد و علم و دانش، شيعه متفکر است، شيعه تعقل مي کند و مدبر است و شيعه ...

خدايا ما را کمک کن تا به شيعيان واقعي حضرت نزديکتر شويم.

انشا الله

اينم يه تبريك به شيوه شاهد!

اتل متل توتوله
عدل علي چه جوره؟
راستي ميشه عدالت
باز بزنه جوونه؟

يكي چشاش بارون و
يكي پولاش پاروه
يكي داره ميميره
منتظره داروه...

يكي شبا سرش رو
گشنه زمين ميزاره
اون يكي بس كه خورده
نميتونه بخوابه !

يكي باباش رئيسه
راحت مي‏ره اداره
اون يكي بيكاره چون
بند«پ» رو نداره!

يكي واسه تعطيلات
كيش رو قبول نداره
يكي براي كفش
بچه‏ها پول نداره!

يكي سه چارتا خونه
اون بالاي شهر داره
يكي اجاره خونه‏ش
مونده ، ولي نداره

يكي چونكه رئيسه
حق داره كه بدزده!
قانون تو اين موارد
انگاري هيچ نگفته!

يكي با ريش و تسبح
پشت ميز اداره‏ست
خونه، ماشين و موبايل
پيشكشيه اداره‏ست!

يكي بي ريش و تسبيح
مليونر عالمه
فكر نكني كه خسته‏ست
اينجور پولا راحته

تو اين ميون يكي هم
دردا رو خوب مي‏فهمه
اونيكه هشدار ميده
آره! بازم رهبره

كاشكي ما هم بفهميم
چي ميگذره دورمون
راه و مرام علي
كاشكي بياد بينمون...

شعر از : خودم

ياد ايام

Sun, 13 Jul 2008 16:56:00 GMT

دفتر قديمي شعرم رو بعد از مدتها دست گرفتم. با اينکه لاي کتابهاي کتابخونه م بود ولي پر از خاک شده بود . لباسم خاکي خاکي شد.

بازش کردم، عکس سهراب که تو صفحه اولش نقاشي کرده بودم من رو برد بع تمام خاطرات دوران خوش نوجووني ، دوراني که لحظه لحظه ش با سهراب گذشت .

صفحه بعد فهرست شعرام بود . با چه دقتي تمام صفحات رو شماره زده بودم و به هر شعر يه رديف داده بودم.

اين دومين دفتر صد برگ شعرم بود و اولين شعرش مربوط به 16/11/76 مي شد. دور عدد 16 رو با مداد طرح داده بودم که نشون بدم شماره رضا شاهروديه بازيکن مورد علاقه م تو اون زمون! شعري به نام ياد ايام ياد روزهاي جنگ. حالا انگار من عين 8 سال رو تو خط مقدم جنگيده بودم که با اين احساس از اون روزها ياد مي کردم!

و طبيعتا شعر بعد بايد مال سهراب باشه.و بود : 26/11/76

وقتي مي خونمشون بعضي وقتا خودم تعجب مي کنم که چطور يه چنين موضوعهايي به ذهنم رسيدن! واقعا فکر بازي داشتم. يه وقتايي باورم نمي شه که اين شعر رو خودم گفته باشم. حالا شايد اطلاعات ادبيم بيشتر شده باشه يا دونسته هاي سياسي و علمي و اجتماعي زيادتري تو کوله بارم باشه ولي از اون فکر باز و صافي و يکرنگي خبري نيست. حالا دارم کم کم پيرشدگي لحظه هام رو درک مي کنم.

و اينجاست که يه غم تازه دور دلم رو خونه مي کنه:

جووني رفت و آقام رو نديدم غم اين دل غم مرگ جوونه

اللهم عجل لوليک الفرج

عجب ارشاد اسلامي اي!

Thu, 03 Jul 2008 01:00:00 GMT

رعايت شئونات اسلامي وظيفه هر فرد مسلمانيه كه اين وظيفه وقتي صحبت از فرهنگ و گسترش فرهنگ باشه بيشتر خودش رو نشون مي ده. در مورد خيلي از اين دستورات ديني علاوه بر دلايل نقلي و ايات و احاديث و رواياتي كه در اثبات شون هست با مراجعه به عقل هم مي شه لزومشون رو ثابت كرد. يكي از اين دستورات عدم ارتباط مستمر بين زن و مرد نامحرمه. دستوري كه با كمي تعقل و تامل مي تونيم به نياز جامعه و افراد براي حفظ سلامت و امنيت خودشون و خانوادشون به اجراي اين دستور رو بفهميم. حالا درسته كه تو جوامع امروزي بر اثر حضور زنان و مردان در كنار هم تو محيط كاري بعضي رابطه ها عادي و متعارف شده اما همه قبول دارن كه حتي رابطه كاري هم اگه به صميميت زياد بيانجامه موجب ايجاد اختلال در زندگيهاي خصوصي كارمندان ميشه.

حالا همه اينها رو گفتم كه بگم چطور ميشه انتظار داشت اداره اي مسئوليت ارشاد مردم به سوي اسلام و مديريت فرهنگي يك جامعه اسلامي رو برعهده داشته باشه كه خودش اقدام به برگزاري اردوي مختلط مشهد واسه كارمندانش مي كنه و اين درحاليه كه تاكيد داره هزينه سفر واسه كارمندان با هواپيما و هتل رايگانه اما حتي يك نفر از خانواده هاشون هم نبايد تو اين اردو همراهشون باشن؟!!!! شايد بعضياتون بگيد كه زيادي خشكه مقدس بازي درميارم ولي اگه كمي انصاف بدين مي بينيد كه لازمه يك اردو گفت و گو و خنده و خوش گذرونيه ،كارهايي كه از سرتاپاشون براي دو نامحرم حرامه و محيط اردو با محيط اداره از زمين تا اسمون فرق ميكنه. اصلا از قديم گفتن ادمها رو توي سفر بايد بشناسي! حالا چه لزومي داره كه زن و مرد نامحرم بدون حضور همسرانشون با هم به سفر برن و همديگه رو بشناسن اون هم تحت عنوان يكي از ادارات وابسته به ارشاد اسلامي خوزستان!!!!!! من كه نمي تونم درك كنم! تازه قضيه وقتي جالب تر مي شه كه بدونيم اين برنامه سفر توي دو مرحله برگزار شده يعني كاملا ميشد يه هفته خانم ها رو بفرستن و هفته بعد اقايون رو ولي چه منظوري دركار بوده كه مختلط باشه الله اعلم!

من كه مي گم اينها همه ش تاثير اون سالهاييه كه وضع فرهنگي كشور به گند كشيده شد و هنوز هم اثراتش باقي مونده و تا كجا ادامه پيدا ميكنه خدا مي دونه!

البته من گفتم خوزستان ولي احتمالا تو همه استانها هم نظير اين اردو برگزار شده.

زندگي خودشه!

Sun, 29 Jun 2008 12:02:00 GMT

سرباز امريکايي تازه از جنگ برگشته بود . خسته و زخمي خودش رو به تلفن عمومي رسوند و شماره خونشون رو گرفت. از اون ور خط صداي اشناي پدر روحش رو اروم کرد. : سلام پدر ! منم جک ، : سلام عزيزم حالت خوبه؟ برگشتي؟ : اره ، دارم ميام خونه ، دوستم هم همراهمه. اون زخمي شده ، يه پا و يه دست نداره و مي خواد براي مدتي با ما زندگي کنه . : واي! ولي عزيزم ما زندگي خودمون رو داريم نمي تونيم از اون مراقبت کنيم . مراقبت از يه همچين ادمي خيلي سخته ما نمي تونيم زندگيمون رو واسه اون خراب کنيم اون بايد بره و راه زندگي خودش رو پيدا کنه...

و پسر گوشي رو انداخت و رفت...

فردا صبح خبر پيدا شدن جسد پسر روکه خودش رو از بالاي پل به پايين انداخته بود براي خونواده ش اوردن و پدر و مادر غمگين و درمانده راه افتادن تا جسد پسرشون رو تحويل بگيرن. و ناباورانه با جسدي روبرو شدن که فقط يه پا و يه دست داشت!!!!

تو خود حديث مفصل بخوان ازين مجمل....